Świątynia Miłosierdzia i Miłości - neogotycka katedra Kościoła Starokatolickiego Mariawitów. Jedyna mariawicka katedra w całej Polsce oraz najważniejsza świątynia mariawicka. Poza kościoła w skład kompleksu budynków wchodzi także klasztor sióstr mariawitek. Kościół zbudowano na planie litery E (jak Eucharystia).

Historia powstania
Przed budową Świątyni w jej miejscu stał tu niewielki dworek z dwiema oficynami, kupiony w 1902 roku przez matkę św. Marii Franciszki Kozłowskiej, założycielki mariawityzmu. Świątynia Miłosierdzia i Miłości powstała w latach 1911-1914. Budowana była ze składek wiernych. Początkowo świątynia nosiła wezwanie Nieustającej Adoracji Ubłagania (taką samą nazwę nosiło też Zgromadzenie Księży Mariawitów). W 1918 roku Feliksa Kozłowska - założycielka mariawityzmu - miała otrzymać w czasie objawienia (zobacz: Dzieło Wielkiego Miłosierdzia) nową nazwę - Świątynia Miłosierdzia i Miłości. Mariawici nazywają ją często po prostu Świątynią.

Styl i architektura
Styl budowli to gotyki angielski. Projekt wykonał ówczesny zwierzchnik Kościoła mariawitów biskup Jan Maria Michał Kowalski, uzgadniając szczegóły z Marią Franciszką Kozłowską. Plany techniczne opracowali ks. M. Bartłomiej Przysiecki (późniejszy biskup mariawicki) oraz ks. Feliks M. Mateusz Szymanowski. Poza katedrą w skład kompleksu budynków wchodzi także klasztor sióstr mariawitek. Kościół zbudowano na planie litery E (jak Eucharystia). Centralne miejsce w całym kompleksie to katedra zwana Świątynią Miłosierdzia i Miłości.

Na kopule katedry znajduje się pokaźnych rozmiarów monstrancja, którą adorują cztery anioły (po 1,2 m wysokości każdy). Kopułę okala napis "Adorujmy Chrystusa Króla panującego nad narodami". Trzy wieże nad zewnętrznym frontonem świątyni są zdobione koronami. Środkowa wieża posiada trzy korony, boczne po jednej.

Z zewnątrz, cały kompleks budynków jest koloru szarego. W środku świątyni dominuje biel i jej różne odcienie, część ścian jest koloru kości słoniowej. Wnętrze pozbawione jest ornamentów, nie ma też bocznych ołtarzy, całą uwagę skupia imponujący ołtarz znajdujący się w centralnym miejscu świątyni. Ołtarz jest biały, z pozłacanymi detalami. Złocone są też mosiężne lichtarze i kandelabry na ołtarzu. Nad ołtarzem znajduje się złocona konfesja, drewniane zwieńczenie oparte na czterech filarach. Wysoko na konfesji umieszczona jest tiara papieska i dwa skrzyżowane klucze. Umieszczenie tych symboli nad ołtarzem oznacza, że najwyższą władzę w Kościele Starokatolickim Mariawitów ma Jezus Chrystus często wystawiany na ołtarzu w monstrancji podczas adoracji Przenajświętszego Sakramentu. Po obu bokach ołtarza znajdują się gotyckie stalle, gdzie w trakcie Mszy Św. i innych nabożeństw zasiadają duchowni. Ławy, podłogi, drzwi są wykonane z dębowego drewna. W 1962 świątynię wpisano na listę zabytków. W podziemiach świątyni znajdują się groby Feliksy Kozłowskiej (uważanej przez współwyznawców za świętą) oraz ważniejszych biskupów mariawickich.

Mariawicka katedra w Płocku jest głównym centrum pielgrzymkowym tego kościoła. Święto odpustowe mariawitów to 15 sierpnia, dzień Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny (to także rocznica poświęcenia świątyni). Do Płocka ściągają wtedy pielgrzymki mariawitów z całej Polski.